“Blegh!” Ik grijp naar mijn gezicht en begin wild te vegen. “Huh, wat is er?”, vraagt Joost. “Een spinnenweb!”, roep ik proestend. Joost kijkt om zich heen en wijst dan naar de maker van het kunstwerk: “Zo, dat is best een flinke.” Verschrikt volgen mijn ogen zijn wijzende vinger. “Oei, als die maar niet giftig… Lees verder In dagtochten langs de Oostkust van Australië
Auteur: Marrit
Via Nieuw-Caledonië naar Australië
Klets! Er suist iets langs mijn oor wat tegen de grootschoot vliegt. Een tel later ligt het op de kuipvloer te spartelen: een vliegende vis. Poeh, dat ging maar net goed. Althans, voor mij dan. Voor de vis was de klap waarschijnlijk hard zat en naar adem happend in de kuip van een boot eindigen,… Lees verder Via Nieuw-Caledonië naar Australië
Keuzes maken in Fiji
“Varen we nou naar west Fiji of toch eerst naar Savusavu?”, vraag ik Joost. We moeten voor vertrek met formulieren aankondigen dat we eraan komen. Op die formulieren geef je onder meer aan waar in Fiji je wilt inklaren. “Tja”, zegt Joost, “als ik het mag zeggen, dan gaan we eerst naar het westen.” In het westen zijn de werelberoemde surfspots van Fiji te vinden. Het is er alleen ook erg toeristisch en dat lijkt mij wat minder aantrekkelijk. Door onze plannen om dit seizoen nog naar Canada te varen, moeten we keuzes maken. Tijd om het hele land te zien, is er niet. “Oké, dan doen we dat en dan vertrekken we zodra jij echt lekker gesurft hebt”, antwoord ik.
Eindeloze kluslijst in Nieuw Zeeland
“In het water hebben ze voorlopig geen plek, maar ze kunnen ons wel overmorgen al op de kant zetten”, lees ik hardop aan Joost voor. “Tjemig, dat is wel heel snel zeg. Iets meer tijd om te landen zou wel fijn zijn. Denk je dat we ook begin volgende week de kant op mogen?”, vraagt Joost. Ik begin driftig te typen en binnen no-time hebben we reactie: volgende week dinsdag worden we gelift. Vanaf dan staat de Awa een tijdje op de kant voor hoognodig onderhoud.
Ankeren midden op de oceaan
“Minerva yacht club, Minerva yacht club. This is sailing vessel Pogeyan. Is anybody in for some snorkeling at the reef?” Joost spitst meteen zijn oren en grijpt vervolgens de marifoon om te antwoorden: “Yes, I would love to join you!”
Dagje meer of minder
“Als jullie nog wat langer blijven, kunnen we met onze dinghy nog wel proberen te snorkelen met walvissen”, zegt Jurriaan. “Oei, dat is wel heel verleidelijk “, antwoordt Joost meteen. Ik weet dan dat de beslissing is gevallen: we blijven nog een paar dagen langer op Moorea. We zijn hier nog één keer naartoe teruggevaren om onze goede vrienden van de Songster gedag te zeggen. Het plan was twee dagen Moorea en dan verder. De wind is alleen erg licht en er zit constant onweer in de verwachting. Ons getwijfel wordt door Songster dan ook meteen aangegrepen om ons nog wat langer te laten blijven.
Timing in de Tuamotu’s
“Zullen we maar reven?”, vraag ik Joost vanuit de kajuitopening. “Hmm…”, antwoordt Joost vanuit de kuip, “het gaat net zo lekker. Dan zijn we straks onze snelheid van 7 knopen gemiddeld kwijt.” Ik kijk hem aan: “Ja, dat is wel zo, maar ik heb liever dat het grootzeil heel blijft, dan dat we deze snelheid vasthouden.” Ons grootzeil is met haar 14 jaar en vele zonuren hoognodig toe aan vervanging. We moeten er dus wat behoudender mee varen dan we soms willen. Na een brom lijnt Joost zichzelf aan om naar de mast te gaan en het derde rif erin te leggen. Niet veel later moet ook Joost beamen dat het toch wel echt hard waaide en dit de betere beslissing is.
Îles Gambier
“Waar zijn jullie aan toe?! Koffie?”, roept Stef ons toe vanaf hun boot. “Of meer toe aan een biertje?” Terwijl ik Awa vlak langs hun boot draai en nadenk over alle opties nu we ineens weer bij land zijn, antwoordt Joost snel: “Ja, een ankerbiertje! Dáár zijn we wel aan toe.” De lach op ons gezicht is bijna nog groter dan die van Manon, die naast Stef naar ons staat te zwaaien. Snel leggen we de boot een stukje verderop voor anker en stappen bij taxi-Stef in de bijboot op weg naar een eerste biertje.
Robinson Crusoë Eiland
We hebben nog maar koud alle indrukken uit Patagonië verwerkt terwijl we ons alweer opmaken voor de langste oversteek uit ons zeilersbestaan: de Grote Oceaan op. De tocht voor vandaag is een fractie van wat ons nog te wachten staat. We dobberen met een klein zuchtje wind naar een ankerplek dichtbij Canal Chacao. Zo kunnen we de doorvaart door deze flessenhals straks goed timen.
Wildernis
“Joost, kom terug!”, gil ik tegen de wind in, “Het anker krabt, we zitten aan de grond!” De kop van de boot wordt weggeblazen en het strandje achter ons komt gevaarlijk dichtbij. Ik zet de motor in werking en probeer het stuurwiel te draaien, maar dat gaat erg stroef. Joost staat ondertussen bij het bijbootje op het strand met een lange lijn in zijn hand.