Flessenpost

Autopech en motorpech

Vijfenhalve maand zijn we in Nederland geweest. Hoewel Marrit daar anders over denkt, is wat mij betreft de winter niet het beste moment om in Nederland te zijn. Toch hebben we ervan genoten. We hebben flink kunnen werken. Het was fijn om familie en vrienden weer te zien. En we hebben kunnen schaatsen, sneeuwballen gooien… Lees verder Autopech en motorpech

Keuzes maken in Fiji

“Varen we nou naar west Fiji of toch eerst naar Savusavu?”, vraag ik Joost. We moeten voor vertrek met formulieren aankondigen dat we eraan komen. Op die formulieren geef je onder meer aan waar in Fiji je wilt inklaren. “Tja”, zegt Joost, “als ik het mag zeggen, dan gaan we eerst naar het westen.” In het westen zijn de werelberoemde surfspots van Fiji te vinden. Het is er alleen ook erg toeristisch en dat lijkt mij wat minder aantrekkelijk. Door onze plannen om dit seizoen nog naar Canada te varen, moeten we keuzes maken. Tijd om het hele land te zien, is er niet. “Oké, dan doen we dat en dan vertrekken we zodra jij echt lekker gesurft hebt”, antwoord ik.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Flessenpost

NZ Roadtrip

Nieuw-Zeeland heeft zoveel te bieden en is ook zo groot! Dat vraagt erom verkend te worden. Dus ruilen we voor twee maanden de boot in voor een auto met daktent. Joost zijn ouders gaan met ons mee. Met een campertje dat we eerder al op de kop tikten. Met z’n vieren rijden we vanuit Whangarei naar het zuiden. Heerlijk om weer eens lekker te kamperen en het gemak van een auto te ervaren!

Eindeloze kluslijst in Nieuw Zeeland

“In het water hebben ze voorlopig geen plek, maar ze kunnen ons wel overmorgen al op de kant zetten”, lees ik hardop aan Joost voor. “Tjemig, dat is wel heel snel zeg. Iets meer tijd om te landen zou wel fijn zijn. Denk je dat we ook begin volgende week de kant op mogen?”, vraagt Joost. Ik begin driftig te typen en binnen no-time hebben we reactie: volgende week dinsdag worden we gelift. Vanaf dan staat de Awa een tijdje op de kant voor hoognodig onderhoud.

Door Tonga naar het zuiden

Na het verzamelen van de juiste inklaringsstempels laten we direct het dorpje Neiafu achter ons. Er komt slecht weer aan, een vroege tropische depressie, dus dan liggen we graag op een mooie plek. En daarvoor hoef je op de Vava’u eilandengroep, noordelijke gelegen in het Koninkrijk Tonga, niet ver te zoeken. Vijf mijl verder naar het zuiden varen we een diepe beschutte baai binnen, Port Maurelle. Rondom zien we kalkrotsen begroeid met een dichte jungle en aan het eind van de baai een mooi zandstrand. Een perfecte plek om bij te komen van de oversteek en de harde wind over ons heen te laten waaien. Het voelt een beetje alsof we weer in Patagonië liggen, maar dan is het 20 graden warmer.

Dagje meer of minder

“Als jullie nog wat langer blijven, kunnen we met onze dinghy nog wel proberen te snorkelen met walvissen”, zegt Jurriaan. “Oei, dat is wel heel verleidelijk “, antwoordt Joost meteen. Ik weet dan dat de beslissing is gevallen: we blijven nog een paar dagen langer op Moorea. We zijn hier nog één keer naartoe teruggevaren om onze goede vrienden van de Songster gedag te zeggen. Het plan was twee dagen Moorea en dan verder. De wind is alleen erg licht en er zit constant onweer in de verwachting. Ons getwijfel wordt door Songster dan ook meteen aangegrepen om ons nog wat langer te laten blijven.

Timing in de Tuamotu’s

“Zullen we maar reven?”, vraag ik Joost vanuit de kajuitopening. “Hmm…”, antwoordt Joost vanuit de kuip, “het gaat net zo lekker. Dan zijn we straks onze snelheid van 7 knopen gemiddeld kwijt.” Ik kijk hem aan: “Ja, dat is wel zo, maar ik heb liever dat het grootzeil heel blijft, dan dat we deze snelheid vasthouden.” Ons grootzeil is met haar 14 jaar en vele zonuren hoognodig toe aan vervanging. We moeten er dus wat behoudender mee varen dan we soms willen. Na een brom lijnt Joost zichzelf aan om naar de mast te gaan en het derde rif erin te leggen. Niet veel later moet ook Joost beamen dat het toch wel echt hard waaide en dit de betere beslissing is.